هاروارد بازنده جهانی شدن
شرق: دانشگاه های مهم آمریكا نظیر هاروارد، استانفورد و MIT سال ها است كه از شهرت بی حد و حصری برخوردارند. اما با ادامه روند جهانی سازی به تدریج از اهمیت آنها كاسته می شود. مطالعات مختلف كه جدید ترین آنها تحقیقات سه اقتصاددان برجسته است، به خوبی چنین چیزی را نشان می دهند. توماس فریدمن نویسنده سرشناس روزنامه نیویورك تایمز، در كتابی با نام «دنیا صاف است» چنین چیزی را دقیقا نشان می دهد. اینترنت باعث شده تا «قلعه های سنتی» از میان رفته و همكاری های علمی از مسافت های دور هم امكان پذیر شود. لذا اهمیت مراكز مهم از بین می رود. به جای مجتمع های صنعتی و ادارات بزرگ حالا پراكندگی مراكز و شكل گیری تیم های كاری در عالم مجازی و اینترنت مطرح است. این امر پس از دربرگرفتن صنایع سنتی به دانشگاه ها كشیده شده است. اكنون برای تحقیقات خوب نیازی به حضور در هاروارد نیست. در پی چنین وضعیتی توانایی این دانشگاه مشهور و نظایر آن برای جذب نخبگان كمتر از گذشته شده است. سه اقتصاددان با نام های هان كیم، آدار مورس و لوئیجی زینگالس با بررسی وضعیت ۲۵ دانشگاه در آمریكا طی سال های ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۱ متوجه تغییرات كاملا ملموسی شده اند. در دهه هفتاد رفتن از یك دانشگاه متوسط به یك دانشگاه ممتاز نظیر هاروارد بازده افراد را به شدت بالا می برد. این اثر طی دهه نود میلادی تقریبا به صورت كامل از میان رفته است. این سه اقتصاددان عامل اصلی را فناوری های نوین ارتباطی دانسته اند. برنده اصلی وضعیت جدید موسسات و نهاد های تحقیقاتی جوانی هستند كه راحت تر از گذشته می توانند محققان برتر را جذب كنند. در سال ۲۰۰۵ میلادی هم دو اقتصاددان دیگر طی تحقیقی به ضعیف شدن هاروارد پرداخته بودند. جورج مانكیف استاد هاروارد و مشاور اقتصادی سابق جورج بوش هم پس از آن طی مقاله ای مزایای تحقیق در چنین دانشگاه هایی را كمتر از گذشته دانست.
