رهايى از آپارتمان آقاى يونسكو
حدود دو ماه پيش، محمود احمدى نژاد در يكى از سخنرانى هايش در مورد پرونده اتمى ايران اعلام كرد ايران هرگز از حق خود براى به دست آوردن فناورى هسته اى صرف نظر نخواهد كرد. گزارش اين سخنرانى همان شب روى سايت سى ان ان، نقل به مضمون، چنين منتشر شد: رئيس جمهور ايران اعلام كرد ايران از حق خود براى به دست آوردن فناورى هسته اى و «ساختن بمب» صرف نظر نخواهد كرد. خبرنگار سى ان ان، به تصميم خود يا تحت امر مسئولان بالاتر، فقط دو كلمه به سخنرانى احمدى نژاد اضافه كرد و به اين ترتيب كل ماهيت سخنان رئيس جمهور را به نفع دولت خود برگرداند. صرف نظر از سياست هاى دولت فعلى در قبال پرونده اتمى، همه مى دانيم كه انتشار چنين خبرى و اضافه كردن دو كلمه به آن در خبرگزارى سى ان ان كه منبع خبرى تعداد زيادى از مردم دنيا است، چه تاثيرى در قضاوت عام نسبت به ايران و حتى فراتر از آن، در سرنوشت پرونده اتمى و مردم ايران دارد. هر كس مقدمات پرونده ايران را در اين چند ماه دنبال كرده باشد مى داند كه تمام حرف بر سر همين دو كلمه اى است كه خبرنگار سى ان ان بدون هيچ احساس مسئوليتى نسبت به سرنوشت يك ملت به واقعيت اضافه مى كند.
اين مثال، نمونه كوچكى است از تحريفات ظريف و در عين حال سرنوشت سازى كه خبرنگاران رسانه ها و اربابان جرايد در هنگام انتشار اخبار اعمال مى كنند. صرف نظر از قبح اخلاقى چنين تحريفاتى كه شبانه روز در تمام دنيا اعمال مى شود، مسئله را از زاويه اى ديگر نيز مى توان نگاه كرد. افزودن يا كاستن يكى دو كلمه به يك خبر در اكثريت قريب به اتفاق موارد هيچ پيامدى به دنبال ندارد، فقط در مواردى خاص است كه اين تحريفات جزيى به چشم مى آيد و سرنوشت ساز مى شود. آنجا كه تحريف در ارائه خبر مى تواند بر زندگى عده اى از افراد تاثير تعيين كننده بگذارد كجا است؟
جواب: عالم سياست.
